Narrativiteit & Intertekstualiteit

Narrativiteit is in zijn breedste begrip een specifiek karakteristiek of een geheel van karakteristieken die iets tot een verhaal maakt. Het gaat dus over het vertellen van een verhaal, waarin personages voorkomen die handelingen verrichten. Deze handelingen nemen een bepaalde tijdsduur in beslag en spelen zich af in een ruimte en een tijd. Het geheel wordt de lezer of kijker meegedeeld vanuit een perspectief. Dit samen met personages en conflict zijn de ingrediënten voor de narratieve elementen in een verhaal. Met deze narratieve elementen zorg je ervoor dat het verhaal op de juiste manier gestructureerd is waardoor het bij de lezer of kijker blijft hangen.

Kenmerkend voor narrativiteit is de opbouw van een verhaal. Volgens Aristoteles zijn dit zeven fases: de expositie, ookwel het begin genoemd; het motorisch moment; het conflict, deze is altijd nodig, het keerpunt, de climax, de ommekeer; en de afwikkeling, wat tevens het einde van het verhaal aangeeft.

En dan is er nog intertekstualiteit. De meest eenvoudige vorm van intertekstualiteit is het concept waarbij teksten, woorden en begrippen van andere teksten ‘lenen’. Deze woorden en begrippen kunnen zo veel en groots zijn als een ideologie of zo weinig en klein als een zin. De teksten van auteurs die actief van eerdere teksten woorden en zinnen lenen, beginnen zo meer lagen van betekenis te krijgen. Een ander kenmerk van intertekstualiteit die tot uiting komt wanneer een tekst in het licht van een andere tekst wordt gelezen, zijn de veronderstellingen van eerdere teksten die dan vorm geven aan de manier waarop de nieuwe tekst wordt geïnterpreteerd.

Een voorbeeld van intertekstualiteit is het gebruik van de speech, gehouden in “The Great Dictator” door Charlie Chaplin, als een couplet in het nummer “Iron Sky” van Paolo Nutini (1).

( (1) April, C. (2014) Paolo Nutini Lyrics. Geraadpleegd op 20 april 2016, van http://www.azlyrics.com/lyrics/paolonutini/ironsky.html)

Betekenis van ‘Semiotiek’ en het gebruik ervan in CMD

Semiotiek betekend volgens encyclo.nl, quote: “De semiotiek houdt zich bezig met de leer van de tekens. In feite dus ook met de manier waarop de werkelijkheid wordt afgebeeld en hoe wij haar vastleggen”. Semiotiek kan je zien en begrijpen als een vrij simpel begrip. Met semiotiek wordt een vorm bedoeld, die voor de gebruiker een duidelijke betekenis heeft. Denk hierbij als voorbeeld aan het peace teken. Het peace teken bestaat eigenlijk maar uit twee vingers omhoog gestoken en de overige vingers als een kluitje aan de voorkant, de gebruiker interpreteert dit als het peace teken. Bovendien kan dit gebaar ook gezien worden als het getal twee.

CMD’er zijnde is een heel divers beroep. Een onderdeel van CMD kan zijn illustreren. Bijvoorbeeld het illustreren van kunst, posters, kleding, reclame, verkeersborden en misschien wel wc-hokjes. Stel je nu eens een CMD’er voor die bij de design afdeling van de overheid stage loopt. We noemen deze CMD’er even voor het gemak Eva. Eva krijgt de opdracht om een nieuw verkeersbord te ontwerpen. Het verkeersbord moet ervoor zorgen dat automobilisten opletten dat fietsers links kunnen voorsorteren om rechtdoor te gaan. En dus de automobilisten waarschuwen als ze linksaf willen slaan nadat het stoplicht op groen gaat. Eva zal na onderzoek erachter komen dat de kleur rood automobilisten alerter maakt, rood staat voor gevaar, stop of pas op, en daarom zal het verkeersbord een rode rand hebben. Vervolgens bedenkt Eva hoe ze op het verkeersbord kan duidelijk maken wat een auto is en wat een fiets. Daar hebben we iconen voor, simpele illustraties die het begrip weergeven. En als laatste moet ze bedenken hoe ze de rij richting uit kan leggen aan de verkeersgebruikers. Dit lost ze op doormiddel van pijlen. Een pijl boven de fietser die rechtdoor gaat. Zo weet de automobilist dat hij moet opletten want fietsers kunnen hier rechtdoor gaan.

Mike Swildens